Jemaa el-Fna

Marakeş medinasının kalbinde yer alan bu büyük meydan, yüzyıllardır insanları bir araya getirmektedir. Geç öğleden sonra, alan değişmeye başlar. Portakal suyu satıcıları arabalarını kenar boyunca konumlandırır ve ilk müzisyenler omuzlarına astıkları davullarla gelir.

Öğleden sonra ışığıyla birlikte ses yükselir

Güneş batarken, sanatçılar aşınmış taşların üzerinde yerlerini alır. Müzik grupları kümeler halinde kurulur, çift başlı davullar ve kamış ney sesleri açık alana yayılır. Kına sanatçıları masalarını hazırlar. Yılan oynatıcılar enstrümanlarıyla birlikte ortaya çıkar, ancak fotoğraflarda görüldüğü kadar çok yılan yoktur. Gezgin grupları seyretmeye toplanır, performanslar başladıkça yaklaşırlar.

Yemek standları hava kararırken ortaya çıkar

Karanlık çöktüğünde, meydan dönüşür. Satıcılar arabalarını iter ve güneyde belirlenen yay şeklinde akşam yemek standlarını kurar. Ateşler yakılır, metal ızgaralar yerleştirilir ve kuzu ile merguez sosisin kokusu alana yayılmaya başlar. Duman yükselir ve müzikle karışır. Standlar numaralandırılmıştır ve bir programa göre dönüşümlü olarak hizmet verir. Ortak masalar hızla dolup, taginelerden yiyen müşterilerle dolar. Gürültülü, kalabalık ve sıcak bir meydan, önceki performanslardan çok daha fazla gecelik bir festival havasına geçer.

Meydanın üzerindeki teras

Kuzey kenarında kafeler sıralanır, üst terasları aşağıda uzanan meydanın tüm görüntüsüne hakimdir. Yukarıdan bakıldığında ölçek daha net algılanır—davul, ney ve uzak seslerin iç içe geçmiş müziği, pişirme dumanının sisi, yüzlerce insanın hareketi. Bu manzara nesiller boyu anlatılagelmiş ve meydanın kendisi büyük ölçüde her zaman olduğu gibi kalmıştır: İnsanların yemek yemeye, dinlemeye ve seyretmeye geldiği bir yer.