Es-Sevira

Eski surlu şehrin karayla bağlantılı kapısı olan Bab Sebaa'dan girildiğinde, Es-Sevira'nın ölçeği hemen gözler önüne serilir. Altta solgun ve huzursuz Atlas Okyanusu yatıyor ve liman tarafındaki burçlarıyla Sqala du Port — on sekizinci yüzyıl Portekiz surları — topları hâlâ denize bakar şekilde duruyor. Şehir, 1700'lerin ortasında bir Fas sultanı için çalışan Fransız mühendisler tarafından yeniden inşa edildi ve arkadaşlar ile kemerli geçitlerden oluşan ızgara planı hâlâ o bilinçli, Aydınlanma Çağı tasarımını yansıtıyor. Medina yirmi dakikada yaya olarak geçilecek kadar küçüktür, ancak katmanlı bir tarih doludur.

Medina ve semtleri

Sokaklar net bir mantık izliyor: Liman semti dik bir şekilde denize doğru iniyor, alt sokakları balıkçılar ve odun ateşli ızgaralarla döşenmiş, sabahın avı metal tabaklarda çıtırdayan. Daha yukarıda, Place Oranais çevresinde, zanaat atölyeleri tüccarların eski evlerini işgal ediyor — marangozlar tuiya odununu şekillendiriyor, maden işçileri pirinci tepsi ve fenerlere dönüştürüyor, ressamlar sessiz avlulardan küçük stüdyolarda çalışıyor. Kısa bir doğu yürüyüşü eski Mellah'a, Yahudi mahallesine götürüyor, binalar daha yakın kurulmuş, pencereler daha küçük ve dar sokaklarda bir avuç sinagog ve eski mahalleler hayatta kalıyor.

Liman ve deniz duvarı

Sqala'nın altında, çalışan liman tamamen farklı bir karaktere sahip. Düzinece mavi ve beyaz ahşap tekne — ikonik barques — kumsala çekilmiş, gövdeleri rengarenk bir yama gibi yamalı ve yeniden boyanmış. Balıkçılık uskumru, levrek ve ara sıra sardalya avı getiriyor. Su kenarında, kahve büfeleri Atlas Okyanusu'nun dalgalarını izleyen insanlara hizmet veriyor. Işığın düşük ve rüzgarın kısa süreli olarak dindiği geç öğleden sonra deniz duvarı promenadinde yürümek, şehrin — yarı kale, yarı balıkçı limanı — nasıl oturduğunun en net görüntüsünü veriyor kara ve açık okyanus arasında.

Rüzgar, argan ve çevre kırsalı

Es-Sevira sürekli rüzgarlıdır. Atlas akımları burada kıyı ovasıyla buluşuyor ve şehir uzun zamandır medinanın hemen güneyindeki plajlara rüzgar sörfçülerini ve uçurtma sörfçülerini çekiyor. Şehir surlarının ötesinde, hinterland argan yağı üretiyor — bu findık, yarı kurak platoda dağılmış köylerdeki kadın kooperatifleri tarafından presleniyor. Çarpık ve alçak büyüyen argan ağaçları, içeri doğru giden yoldan görülebilir ve Fas'ın kuzeyindeki yeşil tepelerden oldukça farklı bir manzaranın parçasıdır.