Yerebatan Sarnıcı

Sultanahmet'in kalbinde bir dizi basamak inerken, cadde gürültüsü solar ve sıcaklık birkaç derece düşer. Sıcak kehribar ışığıyla aydınlatılan tonozlu taş bir odaya ulaşırsınız. Burası, bir zamanlar Konstantinopolis'e su sağlamış antik su depolarının en büyük ve en etkileyici örneklerinden biri olan Yerebatan Sarayı'dır.

Sütunlar odası

Sarnıç 6. yüzyıldan kalma olup I. Justinian döneminde inşa edilmiştir. Tuğla tonozları, düzenli sıralar halinde yerleştirilmiş düzinelerce mermer sütun tarafından taşınmakta olup sütun kaideleri sığ durgun suların içinde kaybolmaktadır. Sütunların yükseklikleri farklılık göstermektedir — Bizanslı mühendisler düzgün bir tavan çizgisi oluşturmak için bazılarını üst üste bindirilmiş taş kaideler üzerine yükseltmiştir. Birçok başlık Korinth tarzında oyulmuş olsa da, sütunların kendisi büyük ölçüde şehrin dört bir yanındaki eski Roma yapılarından alınan devşirme malzemelerdir.

Medusa Üsleri

Kuzeybatı köşesinde, blok halinde iki Medusa başı – biri ters çevrilmiş, diğeri yan yatırılmış – sütun kaideleri olarak kullanılmaktadır. Her ikisi de Roma kökenli olup, çisternin inşası sırasında muhtemelen bir kamu binasından alınmıştır. Bunlar, sitenin en çok fotoğrafı çekilen detayı ve bazen "Basilicata Çisterni" olarak adlandırılmasının nedenidir.

Işık ve atmosfer

Gece aydınlatması mekanı sessiz bir tiyatro sahnesine dönüştürür — sütunlar koyu siluetler gibi yükselir, yansımaları aşağıdaki suda hafif dalgalanır. Sürekli damlama sesleri çevreyi kaplar ve hava, yeraltı odasının mineral kokusunu taşır. Yeraltı sarnıcı, asırlar önce şehir dışındaki kaynaklardan gelen akvedüktlerle beslenen on binlerce metreküp su depolayabilirdi.

Yakınlardaki daha derin sarnıç olarak bilinen Küçük Kutsal Saray ve eski şehrin altına dağılmış diğer sarnıçların yanı sıra, Yerebatan Sarnıcı Bizans hidrolik mühendisliğinin en tam olarak korunmuş örneklerinden biridir — hâlâ şehrin sokaklarının altında yatan devasa ve oldukça garip bir alan.